ชีวิตคนเราเกิดมา ต้องเจอะเจอผู้คนเยอะแยะมากมาย
หลายคนเจอกันแล้วมีความรู้สึกดี ๆ รักและผูกพัน
ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะอะไรก็ตาม หากวันนึงที่ต้องจากกัน
ไม่ว่าจะเป็นการจากลาแบบไหน เป็นธรรมดาที่จะเกิดความรู้สึกอาลัยอาวร
เสียใจ ไม่อยากให้จากไป.. ฉันเคยเจอการจากลามาแล้วมากมาย
ไม่ว่าฉันจะเป็นฝ่ายที่ถูกบอกลา หรือฉันเป็นฝ่ายไปซะเอง.. แทบทุกครั้งที่ต้องจากกันไป
สิ่งที่อยู่กับฉันตลอดจนกลายเป็นเพื่อนสนิทก็คือ น้ำตา.. และสิ่งที่ตามมาหลังจาก
น้ำตาแห้งไปก็คือ ความเข้มแข็ง แต่เมื่อไหร่ล่ะที่มันจะมา ฉันไม่เคยรู้เลยว่าความเข้มแข็ง
จะมาหาฉันเมื่อไหร่ รู้เพียงว่า ความเข็มแข็งไม่เคยมาก่อนน้ำตาเลยซักครั้ง
ฉันยังไม่รู้ว่า หากต้องจากใครซักคนไปอีกครั้ง ใครกันที่จะเป็นฝ่ายไปก่อน
ฉันไม่รู้ว่าระหว่างคนที่ต้องเป็นฝ่ายบอกลา กับคนที่ต้องเป็นฝ่ายรับฟัง
ใครจะต้องใช้ความเข้มแข็งมากกว่ากัน แต่สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดสำหรับฉัน
คือการจากกันไปของใครคนนึงโดยไม่มีคำลา ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าต้องจากกันแบบนี้
เมื่อถึงเวลาที่เค้าจากไป ก็สายเกินกว่าที่จะกลับไปทำอะไรดี ๆ ให้เค้าได้อีกต่อไปแล้ว
และฉันรู้ดีว่าความรู้สึกแบบนั้นมันเป็นยังไง... ตลอดเวลาตั้งแต่วันที่เค้าไม่อยู่
จนถึงตอนนี้ ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงเค้า วันนี้เหนื่อย..ล้า ผิดหวัง เสียใจ
ทุกครั้งที่ฉันอ่อนแอ ฉันจะคิดถึงเค้า คิดถึงคำพูดที่คอยปลอบและให้กำลังใจ
คำพูดเดิม ๆ ที่ฉันรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ฟัง คำพูดที่ฉันไม่มีวันได้ยินอีกแล้ว
แต่ทุกคำพูดเหล่านั้นจะอยู่ในใจของฉันตลอดไป
"คิดถึงนะคะ คุ้มครองและเป็นกำลังใจให้หนูผ่านพ้นเวลาแบบนี้ไปได้ด้วยดี"
วันนี้เพื่อนเก่าที่คุ้นเคยกลับมาทักทายอีกครั้ง หลังจากห่างหายไปนาน....
ไม่รู้ว่าความเข้มแข็งจะมาหาฉันเมื่อไหร่ แต่ฉันจะรอ..
