เมื่อวานตอนเลิกงานกะลังจะออกจากออฟฟิซ

มือถือก็ดังขึ้นมา ดูแล้วเป็นของคนที่บ้านโทรเข้ามา

หลังจากย่าเข้าโรงพยาบาล ทุกครั้งที่คนที่บ้านโทรเข้ามือถือ

จะใจไม่ค่อยดี กลัวว่าจะโทรมาบอกบางอย่างที่ไ่ม่อยากฟัง

รับไปใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ปรากฏว่าที่บ้านโทรมาบอกว่า

"วันนี้ไม่ต้องไปหาย่าที่โรงพยาบาลนะ ย่ากลับมาพักที่บ้านแล้ว"

เหมือนเสียงสวรรค์ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อารมณ์ดีขึ้นมาทันใด

จากที่เครียดเสียสุขภาพจิตด้วยเรื่องราวมากมายมาตลอดวัน

เย็นนี้ได้มีเรื่องให้ชื่นใจซะที เฮ้อออ...ย่ากลับบ้านได้แร้นนนนน

ส่วนอาการเค้า..มะเร็งมันก็คงอยู่ต่อไปเนื่องจากไม่สามารถผ่าตัดได้

แต่ก็ฉายแสงและฉีดสีเพื่อยับยั้งไม่ให้มันลามไปที่ไต

และเอาผ้ากอซยัดไปในช่องท้องเพื่อคอยซับเลือดจากกระเพาะปัสสาวะ

แผลกดทับที่ก้นก็หายเกือบเป็นปกติแล้ว ย่าเองก็อยู่โรงพยาบาลมาเป็นเดือน

คนแก่ ยังไงก็อยากกลับบ้าน เมือวานพอกลับบ้านมาเห็นย่า

ย่าสดใสสดชื่นขึ้นเยอะ คงดีใจที่ได้กลับบ้านแล้ว

ถึงตอนี้ย่าจะยังไม่สามารถลุกเดินได้สะดวกเหมือนก่อน

แต่ก็ต้องคอยกายภาพบำบัด เปลี่ยนท่านอนบ่อย ๆ ให้ลุกนั่ง

ลุกยืน และเดินบ้าง จะได้ฟื้นตัวเร็ว ๆ หนูก็จะคอยดูแลย่า

ให้ดีที่สุดเท่าที่หนูจะทำให้ย่าได้ พึ่งรู้ว่าทุกคนที่บ้าน

ต้องต่างแยกย้ายกันไปแก้บนตามสถานที่ต่าง ๆ

ฉันเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าย่าจะมีโอกาสได้กลับบ้านอีก

จากที่ไม่เคยทำบุญ ไม่เคยสวดมนต์ ก็กระหน่ำทำบุญ

สวดมนต์ทุกคืน ไม่ได้ขอให้ตัวเองได้ผลจากการทำบุญเลย

แต่ขอให้ย่าปลอดภัยแค่นั้นพอ เกือบสองเดือนที่ทุกคนในบ้าน

ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความสดใส ตอนนี้ทุกอย่างกลับมาอีกครั้ง

ทุก ๆ คนอยู่พร้อมหน้า ให้ย่าชื่นใจ ฉันเองไม่เคยเชื่อในปาฏิหารย์

แต่ครั้งนี้ แอบคิดในใจนิด ๆ ว่าที่ย่ากลับบ้านได้

ก็ทำให้ความเชื่อในปาฏิหารย์เกิดขึ้นแล้วในใจฉัน

ถึงแม้จะแค่บางส่วนก็ตาม

อยากบอกย่าว่า หนูดีใจที่สุดเลยที่เห็นย่าแข็งแรงขึ้น

และกลับมาอยู่บ้านแล้ว เงินเดือนขึ้นครั้งนี้จะไม่ซื้ออะไร

เป็นของขวัญให้ตัวเองเลย แต่จะกระหน่ำซื้อของดี ๆ ให้ย่าแทน

หนูอยากให้ย่าอยู่กับหนูนาน ๆ