กลับมาอีกครั้งหลังจากหลบไปทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่เข้ามาในชีวิต

ที่ผ่านมาแต่ละเรื่องที่เข้ามา ผู้คนที่ได้รู้จัก ได้พบเจอ ยอมรับว่าเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ทั้งเรื่องที่เข้าใจและไม่เข้าใจ ทบทวนตัวเอง ทำความเข้าใจและยอมรับมันให้ได้

เหนื่อย..ล้าไปหมดทุก ๆ อย่าง มีเวลาหยุดยาวสามวัน ได้พักสมอง พักผ่อนจิตใจ

เลยตัดสินใจว่า จะทิ้งทุก ๆ อย่างไว้ที่กรุงเทพชั่วคราว และไปพักผ่อน อยู่กับตัวเอง

ใช้ึความคิดคนเดียวเงียบ ๆ กับธรรมชาติ อากาศดี ๆ

ที่สุพรรณกับครอบครัวซักหน่อยคงจะดี

เพราะนานแล้วที่ไม่ได้ไป.. อดไม่ได้ที่จะเก็บบันทึกภาพไว้มาให้ผีไอติมที่รักได้ดูกัน

ออกจากบ้านตอนสาย ๆ ถึงสุพรรณฝนตก กว่าจะซาเม็ดก็เกือบห้าโมงเย็น

ได้บรรยากาศมาก เพราะที่ที่ซื้อไว้อยู่ในชนบท ยังได้เห็นการใช้ชีวิตแบบชนบท

ของผู้คน ถนนหนทางถึงแม้จะราดยางแล้ว แต่ก็เพียงเพื่อให้การสันจรของคนในพื้นที่

ดีขึ้นเท่านั้นเอง รอบ ๆ ล้อมไปด้วยไร่ข้าวโพด ไร่อ้อย และทุ่งนาสบายตาอากาศดีจริง ๆ

ถึงแล้วววววว

ถึงตอนฝนตกพอดีเลย

หลังจากฝนหยุด สองคนพี่น้องก็ได้เวลาไปออกลิงออกค่าง

ขี่จักรยานไปด้านนอกเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ของคนที่นี่ ถนนพึ่งราดยางใหม่

นาน ๆ จะมีรถมอเตอร์ไซค์ของคนที่นี่ขี่ผ่านมาซักครั้ง บวกกับฝนพึ่งหยุดตก

ได้อยู่ตรงนี้ได้เห็นการใช้ชีวิตที่เรียบง่ายแบบชนบทแล้วรู้สึกสบายใจจังเลย

ถนนโล่งซะจนสามารถมาถ่ายรูปกลางถนนได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีรถวิ่งผ่านมา

สองข้างถนนจะเป็นทุ่งนาหรือไม่ก็ไร่อ้อยไร่ข้าวโพด

ฝนพึ่งหยุดตกเลยมีน้ำขังเต็มไปหมดชาวบ้านก็กำลังเร่งสูบน้ำ

ออกจากแปลงของตัวเอง วันรุ่งขึ้นมาดูอีกที ไม่มีน้ำเหลือแระ มีแต่

ยอดต้นกล้าอ่อน ๆ เขียว ๆ ขึ้นเต็มไปหมดเลย

สะพานปีกไม้สักที่พึ่งสร้างเสร็จเพื่อเชื่อมกับบ้านพักหลังใหม่

ที่สามารถรับรองได้ถึง3ครอบครัว

บ้านพักหลังใหม่ที่พึ่งสร้างเสร็จ

องุ่นที่ออกลูกมาแล้วต้องคลุมถุงพลาสติกไว้เพราะช่วงนี้ฝนตก ถ้าโดนฝนแล้ว

ลูกองุ่นจะเน่า

เย็นมากแล้ว แสงไม่ค่อยมี ไว้ตอนเช้าวันรุ่งขึ้นค่อยเก็บรูปใหม่ดีกว่า

ตอนค่ำฝนตกลงมาอีก ค่ำ ๆ ก็มีแมงเม่าบินเต็มไปหมด กระซิบกระซาบว่า

แมงเม่าที่นี่ตัวใหญ่กว่าแมงเม่ากรุงเทพฯมาก ๆ

ตอนนอนก็ได้ยินเสียงกบ เขียด อึ่งอ่างแข่งกันร้องเสียงระงม

อากาศเย็นสบายแทบไม่ต้องเปิดแอร์ ตื่นเช้ามาด้วยความสดชื่นนนน

พร้อม ๆ กับได้เห็นเจ้าของเสียงร้องเมื่อตอนกลางคืน

ที่คนงานออกไปจับมาต้มยำ และมีน้ำใจเอามาให้เป็นอาหารเช้า

มันคือ...อึ่งอ่างต้มยำ

ถึงจะไม่มีใครกิน แต่ก็ต้องรับมาเพื่อรักษาน้ำใจที่เค้ามีให้ หลังจากนั้นอึ่งอ่างต้มยำชามนี้

ก็ถูกเทลงถังขยะ

ส่วนนี่..คืออาหารเช้าของพี่ปลากะหนูแด๋ว

Good morning สุพรรณบุรี

สโมสร ไว้สังสรรค์ ดื่ม กิน คาราโอเกะ

บ่อเลี้ยงปลาด้านหลัง

แตงโมที่ขึ้นบริเวณบ้าน รสชาตคงดีน่าดูเพราะขึ้นอยู่ตรงถังส้วมพอดี

บ้านพักหลังเล็ก

ไปดูดอกไม้กัน แปลงดอกบานชื่นด้านหน้า

หวังสวยกลมกลืน ดอกไม้อาจช่วยให้ดูดีขึ้น(รึป่าว)

ขนุนแร่ด ต้นนิดเดียวมีลูกแล้ว

แดดเริ่มแรงแล้ว พอก่อนละกัน เด๋วตัวดำ ด้านหลังเป็นต้นพระยาสัตบรรณ

หรือต้นตีนเป็ดนั่นเอง

ลืมแนะนำไกด์กิติมศักด์และทำหน้าที่เป็นรปภ.เฝ้าต้นองุ่น

ตัวนี้ชื่อด่าง คอยติดตามและนำทาง นำเที่ยว

ตัวนี้ชื่อ ปุยปุย บ้องแบ๊วมอมแมม ทั้งตัวเต็มไปด้วยหญ้าเจ้าชู้เนื่องจากปฏิบัติภาระกิจ

อย่างขยันขันแข็ง นั่นคือ..วิ่งไล่แย้

กลับเข้าบ้านมาด้วยความเป็นคนที่รักสัตว์มาาาาก อยู่ดี ๆ ก็มีแมลงปอสีน้ำเงิน

บินมาเกาะเฉยเลย ปล่อยแล้วก็บินมาเกาะที่ตัวอยู่ตั้งหลายรอบแน่ะ

กลับมากรุงเทพพร้อมความสดชื่น และรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง

หลังจากเอาสิ่งหนักสมองไปทิ้งไว้ บางทีการที่เราได้ไปพักผ่อนสมอง

พักสายตา ได้อากาศดี ๆ บ้าง ก็ทำให้เรื่องต่าง ๆ มันดูผ่อนคลายขึ้นนะ

บางเรื่องที่เราคิดว่าหาทางออกไม่ได้ ทรมานทุรนทุราย จริง ๆ แล้ว

มันไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรขนาดนั้นเลย แค่เราได้พักผ่อนอย่างสงบ ๆ เท่านั้นเอง

บวกกับได้กำลังใจดี ๆ จากครอบครัว เพื่อน และคนรอบข้างที่รักฉัน

ที่คอยให้กำลังใจฉันมาตลอด ทำให้อะไร ๆ ที่ดูช่างยากเย็นและหนักหนาซะเหลือเกิน

ดูบรรเทาเบาบางลงไปได้เยอะทีเดียวแหล่ะ

และตอนนี้ ฉันก็พร้อมที่จะกลับมาเผชิญกับสิ่งที่รอฉันอยู่อีกครั้งนึงแล้ว

ปล. อยากให้ผีไอติมได้มาพักผ่อนที่นี่จัง คิดถึงทุกคน อยากให้ได้ไปด้วยกันจริง ๆ

ปล2. บางสิ่งบางอย่างบางความรู้สึกที่เกิดขึ้น ก็ควรค่าแก่การบันทึกไว้จดจำ

เพื่อไว้ระลึกถึงกับสิ่งที่ผ่านมาไม่ว่าจะดีหรือจะร้าย สำเร็จหรือผิดพลาด

แต่บางครั้งกับคนบางคนบางความรู้สึกที่เกิดขึ้นแล้ว..

ก็ไม่มีค่าเพียงพอที่จะให้ฉันต้องจดจำ และฉันกำลังจะลืมมันไปเร็ว ๆ นี้